آدم به آرزو زنده اس…

20 ژانویه 2014

 معلمِ شهید

معلم شهید

راه ناتمام…

6 مارس 2012

هو المحیی

5 طرح فیلمنامه، شکوه ه ها و گلایه ها و …، از وسط به چند قسمت مساوی تقسیم شدن رضا، فریم به فریم شدن سید، قُر شدن سقف دُلُدل ، جر و بحث با حراست دانشگاه، کتاب چند جلدی “چگونه برای چند ثانیه فیلمبرداری از سردر دانشگاه تهران و ایستگاه مترو باید مجوز بگیریم(!)”، تدوین وسواسی، شات های دوباره ، درخواست آهنگ از خود شهدا!، پیچیده شدن کلاس های دانشگاه، دلتنگی خانواده ها و …

را نباید گفت. چون اگر برای خدا باشد گفتن ندارد و اگر برای غیر خدا ارزش گفتن…

اما حالا که رفیق نیمه راه شده ام و ناگهان عازم کربلا هستم، این حداقل تشکریست که باید به جا بیاورم ازسید مهدی، رضا و محمدحسن.

خدا کمکم کند که قدرشان را بدانم…

*

پ.ن: راه ناتمام را چند روز دیگر در لبیک ببینید.

با کاروان نیزه به همراه می روم

در منزل نخست تو از حال می روم

حلال کنید…

صفایی ندارد ارسطو شدن

12 ژانویه 2012

حالم از دیروز یک جوری شده!

نگاهم به دفتر و کتاب و قلم فرق کرده.

درس و دانشگاه را جور دیگری می بینم.

نور شهادت احمدی روشن

راه را برایم “روشن” تر کرده است…

شهید مصطفی احمدی روشن

اندر مصائب شب های امتحان…

12 ژوئن 2011

این شب ها  که مارکس و  دواس و گلدستون  از یک طرف و ملکم خان و شیخ فضل الله از آن طرف دیگر مجبورم می کنند تا صبح بیداری بکشم؛

مدام نوشته ای که زیر شیشه ی میزم گذاشته ام جلوی چشمم می آید و با خواندنش خجالت می کشم

دل نوشته ای است از یک دکترای فیزیک پلاسمای دانشگاه برکلی آمریکا:

ای خدا! من باید از نظر علم از همه برتر باشم

تا مبادا که دشمنان مرا از این راه طعنه زنند.

باید به آن سنگدلانی که علم را بهانه کرده اند و به دیگران فخر می فروشند،

ثابت کنم که خاک پای من هم نخواهند شد.

باید همه ی آن تیره دلان مغرور و متکبر را به زانو در آورم.

و آنگاه خود خاضع ترین و افتاده ترین مرد روی زمین باشم!

شهید دکتر مصطفی چمران

شهید دکتر مصطفی چمران

RSS