فرزند حسین بن علی هست هنوز…

۱۴ تیر ۱۳۹۰

من یک بار در یک صحبتى، صبر امام حسین (علیه السّلام) را تشریح کردم. صبرش فقط این نبود که بر تشنگى صبر کند، بر کشته شدن یاران صبر کند؛ اینها صبرِ آسان است.

صبرِ سخت‌تر این است که دیگران، افراد صاحب نفوذ، افراد آگاه، افراد محترم هى بگویند آقا نکنید، این کار غلط است، این کار خطرناک است. هى ایجاد تردید کنند. کى‌ها؟ افرادى مثل عبدالله جعفر، عبدالله زبیر، عبدالله عباس؛ این شخصیتهاى برجسته‌ى بزرگ آن روز دنیا، آقازاده‌هاى مهم اسلام، اینها هى بگویند نکن این کار را. هر که باشد، اگر چنانچه آن عزم و آن اراده و آن ثبات در او نباشد، با خودش فکر میکند که من دیگر تکلیفى ندارم، اینها که دارند اینجورى میگویند، دنیا هم که دارد آنجورى حرکت میکند، بگوئیم و بگذریم.

آن که در مقابل این اظهارات، در واقع وسوسه‌ها، تردیدافکنى‌ها، راه شرعى درست‌کردن‌ها بایستد و دلش نلرزد و قدم در این راه بگذارد، او همان کسى است که میتواند این تحول عظیم را به وجود بیاورد…

 

نکته مهم: گوینده ی بیانات بالا کسی نیست جز سیّد علی حسینی خامنه ای (حفظه الله) – لینک

نکته ی جالب: این حرف ها یعنی زخم زبان خواص دردناکتر است  از زخم تیر بر مشک عباس بن علی (ع) …

نکته حاشیه ای: قابل توجه افراد صاحب نفوذ، آگاه، محترم و البته تردید افکن در فتنه های دیروز و امروز…

نکته ی انحرافی!: حسین (علیه السلام) بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود. (دکتر شریعتی)

 

RSS