و رضوان من الله …

۱۲ تیر ۱۳۹۳

هو الرووف

همیشه از باران ها ی پاییزی خوشم می آمده… یکدفعه آسمان بالای سرت را ابر سیاه می گیرد و چنان سیلی از آسمان جاری می شود که اگر زیرش ایستاده باشی در عرض ۲ دقیقه می شوی آب خالص! البته اگر “زیر باران رفته باشی…” معمولا این باران ها خیلی هم طول نمی کشد و زود تمام می شود اما همه جا را آب می کشد و بعد بوی خاک نم کرده ای است که برایت می ماند و تو را یاد خاطرات روزهای بارانیت می اندازد…

باران که می آید...*

می گویند یکی از معناهای “رمضان” ، “باران پاییزی” است. بارانی که چنان گناهان ۱۱ ماهه ات را می شوید و می برد که تنها چیزی که باقی می ماند همان بوی خاکی است که از طینت اصلیت بلند شده و تو را… تو را یاد خلقت و خالقت می اندازد… “خَلَقتُه مِن طِین”… تو را یاد ماه رمضان های قبلی می اندازد و یاد ۱۱ ماهی که به انتظار این باران نشسته ای تا بیاید و دلت را بشوید؛ شاید که… شاید که این بار بتوانی این ” دل شسته شده” را تا ماه رمضان دیگر همین طوری صاف و تمیز تحویل خدا بدهی و بگویی: سلام خدا! آمده ام مهمانی …

*

حالا دوباره “رمضان” آمده است … و دوباره همان “باران”… می دانم که امسال هم باران می بارد. امسال هم شدید و پر قدرت. امسال هم همه چیز را می شوید و می برد… اما این وسط فقط یک “نکته فنی” کوچک باقی می ماند!:
باید ” زیر باران رفته باشی!”

چشم ها را باید شست
جور دیگر باید دید…

رمضان المبارک ۱۳۸۶ ه.ش

جاده های گِرد فرار!

۳۰ مرداد ۱۳۹۰

همه ی سال را فرار می کنم
تا برسم به این شب ها و اسم هفتصد و پانزدهمت:
” یا مدرک الهاربین”
و خیالم راحت شود که هر چقدر از تو فرار کنم، باز هم می آیی سراغم!

انگار جاده های فرار از تو گِرد است! همان قدر از تو دور می شوم که به تو نزدیک… ” یا اول و یا آخر”

انگار  در تک تک لحظات فرار بین دستان قدرت تو ایستاده ام…

“کأنّی بنفسی واقفه بین یدیک…”

روز جهانی شک!

۱۱ مرداد ۱۳۹۰

هو الکریم

این سال ها،

یوم الشک که  از راه می رسد

شک می کنم!

شک می کنم که بالاخره این ماه رمضان آدم می شوم یا نه؟

شک می کنم که صاحب خانه، این بار هم سر سفره ی مهمانیش راهم می دهد؟

که در ماه زندانی شدن شیاطین، حریف شیطان نفسم می شوم؟

که توبه ی شب قدر امسال را هم می شکنم؟ که اصلاً توفیق توبه پیدا می کنم؟

که باز هم  بدبخت می شوم؟ (مگر نه این که پیامبر (ص)  فرمود: بدبخت کسى است ، که در این ماه بزرگ از آمرزش خداوند محروم ماند.)

به من باشد، یوم الشک را روز جهانی شک نام گذاری می کنم!

اینطوری، شاید  یک روز در سال به بعضی چیزها شک کنیم.

شک کنیم به  اتفاقات، روزمرگی ها، دوستی ها و دشمنی ها، به نیت ها و عمل ها؛ شک کنیم  به خودمان…

 شک کنیم به این که کجای زندگی خودمان، دیگران و اصلا کجای دنیا ایستاده ایم؟!

کاش همه ی شک ها را می شد با  استهلال و رصد با چشم غیر مسلح تبدیل به یقین کرد …

برای گوش کردن:

 سلام – حاج منصور ارضی

RSS